Tweede kansen

“Wat denk je dat er gebeurt wanneer we doodgaan?” vroeg hij. Ze dacht even na, plotseling verontrust – en een beetje bang. Hij was echter een blanke, en een Amerikaan, dus ze wist dat hij haar geen kwaad zou doen. “Ik weet het niet, “ zei ze. “ Weet je dat zeker?” “ Ja.” Toen dacht ze aan iets wat haar moeder haar ooit had verteld over de dood. “De dood is slechts het begin van de hereniging waar je zonder te weten altijd naar hebt verlangd,” had ze gezegd. Net toen ze dit wilde vertellen, trok hij zijn pistool en schoot haar neer. Hij sloeg haar gade vanuit zijn stoel en wachtte af wat er zou gebeuren.

Tatiana Rusesa overleeft het opvangkamp uit het boek De Teruggekeerden niet, en dit huiveringwekkend “tussenhoofdstukje” geeft goed de sfeer van het boek, en niet zomaar een boek, weer.

De Teruggekeerden zijn mensen (of toch geen mensen?), die zomaar ergens ter wereld verschijnen, jaren na hun dood. Het fenomeen verspreidt zich snel, en dus wordt er een Bureau opgezet om dit te onderzoeken, de mensen naar hun familie terug te brengen, en uiteindelijk, ze in opvangkampen onder te brengen. Want niet iedereen verwelkomt een overleden dierbare als een “echt mens”.

Na dat eerste dilemma, volgen er snel meer. Hele families komen terug naar hun oude huis, wat natuurlijk alweer bewoond is. Men begint zich af te vragen: wat als alle doden weer Terugkeren? En na hun tweede dood, weer Terugkeren? Hoe kunnen we ze voeden, huisvesten? Kan de aarde wel zo’n snelle aanwas mensen aan? Wanneer is het vol?

Veel personages krijgen in het boek een tweede kans, om iets te zeggen, iets te doen, iets goed te maken, zichzelf te vergeven. Bij Lucille en Harold, die na 50 jaar hun zoon Jacob weer in de armen kunnen sluiten, gebeuren mooie dingen. De schuldgevoelens van Harold, die altijd dicht onder de oppervlakte lagen, worden eindelijk uitgesproken, en blijken dan niet terecht. Hij had geen schuld aan de verdrinkingsdood van Jacob. Ondanks dat hij niet gelooft dat Jacob “echt”  is, gaat hij wel vrijwillig mee het opvangkamp in, wanneer alle Teruggekeerden geinterneerd worden.

En dan de families, waarvan de dode dierbaren juist niet Terugkeren. En die wachten, wachten,……en dan jaloers worden, en aggressief. Want wat betekent dat? Zijn ze het niet waard, zo’n tweede kans op liefde, geluk?

En dan tenslotte de Teruggekeerden zelf. Hoe angstig moet dit zijn! Welkom, en toch niet welkom. Opgejaagd door mensen die niet geloven in hun “echtheid”, hun menselijkheid. De vergelijking met de Holocaust is natuurlijk snel gelegd. De opvangkampen zijn geen vernietigingskampen, althans niet zo bedoeld. Maar toch…..

Dit is een prachtig boek, met veel nadenkertjes. Ook voor wat nu werkelijkheid is: de mogelijkheid dat je straks spijt hebt van het gebrek aan aandacht voor je ouders, het katten tegen je vriend. Want zij zullen vast niet Terugkeren…

De Teruggekeerden, door Jason Mott.  ISBN 978 94 619 9690 9. Verschijnt 27 augustus.

Dit bericht werd geplaatst in Boekbespreking, Fictie en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s